Naar Bolivia
Morgen vertrekken we richting Bolivia. Tenminste als alle vluchten die we nodig hebben doorgaan. Tot nu toe ziet het ernaar uit dat dit inderdaad het geval zal zijn.
Bolivia?
Bolivia is een van de armste landen van Zuid Amerika. De enige landen op het westelijk halfrond die armer zijn, zijn Haiti en Guyana. Bolivia ligt ingeklemd tussen Brazilië, Peru, Chili, Argentinië en Paraguay. Het ligt niet aan een zee, en alleen Paraguay is het enige andere land zonder directe aansluiting aan de zee. In feite zijn deze twee landen zelfs de enige in de Amerika’s. Vroeger grensde Bolivia wel aan zee, maar aan het eind van de negentiende eeuw pakte Chili dit gedeelte af. Wat tot gevolg had dat de verhouding tussen beide landen nog steeds erg koel is.
Bolivia is net zo groot als Frankrijk en Spanje samen, en er wonen bijna 10 miljoen mensen. Het gaat erg snel: de vorige keer dat we er waren was dat ongeveer 8,5 miljoen.
Voor meer informatie over Bolivia zie het World Factbook. Onze standplaats zal voornamelijk Cochabamba zijn.
Waarom naar Bolivia?
De eerste keer dat wij naar Bolivia gingen was in 2000. De universiteit waar ik werkte was betrokken bij een ontwikkelingsproject van de Nederlandse overheid om een master opleiding wiskunde en informatica op te zetten (MEMI=Mejoramiento de la Ensenanza de Matematica e Informatica). Diverse docenten van ons instituut gingen een paar weken daarnaar toe om colleges te geven, en de infrastructuur op te zetten. Enkele studenten van daar kwamen hier om een masteropleiding te volgen of te promoveren, om daarna terug zouden gaan en dan de opleiding verder te helpen opbouwen. Op een gegeven moment werd mij gevraagd om ook een college te gaan geven. Ik had wel de verhalen over Bolivia gehoord, vooral van mijn baas, maar verder wist ik niet zoveel van het land af. Cary wilde ook mee, en onze kinderen konden langzamerhand wel een paar weken zonder ons. De oudsten kwamen een paar weken naar huis om een oogje in het zeil te houden. Mijn baas ging ook mee omdat hij een conferentie in Cochabamba georganiseerd had. Omdat hij als coordinator van het project vanuit informatica al diverse keren in Bolivia geweest was, maakte dit het wel gemakkelijker omdat we niet onze weg in een vreemd land zouden moet vinden.
Ik gaf twee weken les in Cochabamba, 5 dagen per week de hele dag. ‘s Ochtends les geven en ‘s middags practicum. In het weekend tijd om wat dingen te bekijken. Daarna hebben we een week rond gereisd, en enkele steden bezocht: La Paz, het Titicaca meer, Potosi en Sucre. Daarna nog twee weken college in Santa Cruz. Hier moest ‘s avonds en in het weekend college gegeven worden omdat de studenten overdags werkten. De vijf weken waren snel voorbij maar ze hadden bij ons een onuitwisbare indruk gemaakt.
Het tweede bezoek
In 2003 was het project wat betreft de financiering door de Nederlandse overheid afgelopen. Het instituut MEMI moest op eigen kracht verder. Geld om mensen uit Nederland over te laten komen was er niet meer. We hebben bij de afdeling Informatica nog even met het idee gespeeld om een uitwisseling te doen (iemand vanuit Bolivia hier, iemand van hier naar Bolivia) maar financieel kon dit niet. Het idee sprak ons echter wel aan. Intussen had ik flink wat vakantie- en ADV-dagen verzameld die ik ook niet allemaal mee kon nemen naar volgende jaren. Ik moest dus extra vakantie opnemen of deze dagen kwijtraken. Ik ben toen gaan rekenen en het bleek dat ik 4 maanden vrij zou kunnen nemen als ik al mijn dagen mee moch nemen. Ik heb toen gevraagd of ik dit mocht als ik ze in het volgende jaar zou inzetten om in Bolivia college te gaan geven.
In 2004 was het zover. Ik heb toen één blok waarin ik geen colleges had gecombineerd met de vakantietijd in de zomer, zodat ik de periode mei t/m augustus weg kon. Het zou een combinatie worden van vakantie en college geven. Bij elkaar heb ik 8 weken colleges gegeven, tijd besteed aan het nakijken van tentamens en programmeeropgaven en de rest was vakantie. We zijn naar Peru geweest (Cusco en Machu Picchu), de zoutvlaktes van Uyuni, de missiones in het departement Santa Cruz en verder de omgeving van Cochabamba. En gewoon genieten van het land en de mensen van Bolivia. Zie de link foto’s op deze site.
We hebben toen een apartement gehuurd in Cochabamba om ons echt thuis te voelen (en vanwege de kosten vergeleken met een hotel). Ook bezochten we regelmatig een vaste kerk die ons erg deed denken aan onze kerk in Hilversum.
Aan het eind van de 4 maanden in 2004 hadden we het idee dat de tijd te kort was geweest. We wilden weer een keer terug en dan voor een langere tijd. Nu ik met (pre)pensioen ben is de mogelijkheid om dit te doen echt aangebroken. Intussen hebben we een nieuw huis gebouwd (ook een droom van lang geleden) en de reis naar Bolivia is ons volgende project.
En dan 2010
In het begin van het jaar heb ik contact opgenomen met degene die wij kennen van het MEMI project. Deze had vorig jaar al eens een mail gestuurd naar mijn baas met de verzuchting dat ze graag wat ondersteuning zouden willen hebben. Niet zozeer geld maar mensen. Toen ik dat hoorde kwam onze wens om terug te keren direct weer boven en zijn we daarover gaan nadenken. In januari heb ik eindelijk een mail gestuurd met het aanbod om naar Bolivia te komen en bijvoorbeeld één dag in de week voor MEMI te werken. Wat voor werk vind ik niet eens zo belangrijk, het kan zijn een cursus geven, studenten begeleiden of een webserver opzetten. De rest van de tijd willen we dan gebruiken voor onszelf, ook om het land beter te leren kennen, en hopelijk kunnen we ons ook inzetten bijvoorbeeld om vrijwilligerswerk bij een hulporganisatie te doen of een kerk te ondersteunen. We zien gewoon uit welke deuren voor ons open gaan.
Onze reis
Omdat wij op 1 mei 35 jaar getrouwd zijn hebben we besloten dit in Argentinië te gaan vieren. We vliegen naar Buenos Aires, blijven daar een paar dagen en het plan is om ook even naar Montevideo (hoofdstad van Uruguay) over te wippen en daar iemand te bezoeken die een paar jaar op ons instituut gewerkt heeft aan zijn proefschrift. Daarna willen we met de bus naar Iguazu gaan waar de op een na grootste watervallen van Zuid Amerika zijn. Dan met de bus naar Asuncion, de hoofdstad van Paraguay, en dan met een lange busreis door de Gran Chaco naar Bolivia. Maar het zou ook kunnen dat we onderweg onze plannen veranderen. In ieder geval als alles goed gaat dan vliegen we morgen naar Buenos Aires. Vandaaruit vertellen we wel weer verder.
Onze wederwaardigheden zullen ook te volgen zijn via Twitter.
