Het vertrek

Donderdag 22 april was het zover: We gingen naar Buenos Aires, de eerste stap op weg naar Bolivia. We hadden besloten om niet direct naar Bolivia te vliegen maar eerst een tijdje vakantie in Buenos Aires te hebben. In eerste instantie was het idee om onze 35e trouwdag in BA te vieren. Later besloten we om dit verderop in Argentinië te doen.

In de dagen voorafgaand aan ons vertrek was het nog spannend. Het vliegverkeer in Europa lag grotendeels stil door de aswolk die uit een vulkaan in IJsland kwam. Veel mensen waren op Schiphol gestrand en we moesten elke dag in de gaten houden of alles nog wel door zou gaan. Maar de dag voor ons vertrek ging het vliegverkeer weer grotendeels zijn gewone gang. Op de dag van ons vertrek was het grotendeels weer normaal. We gingen op tijd weg en konden zonder grote rijen onze bagage inchecken. Er werd ons gezegd dat we om 16.00 uur door de douane moesten zijn; ons vliegtuig zou om 16.45 vertrekken.

Alle kinderen en twee kleinkinderen waren naar Schiphol gekomen om afscheid te nemen en dat was heel emotioneel. Nadat we eerst nog wat samen gedronken hadden namen we afscheid bij de douane. We konden moeilijk van elkaar weggaan, maar ongeveer om 16 uur gingen we door de controle. Gelukkig waren er geen lange rijen. Meestal wordt gezegd dat je uiterlijk 40 minuten voor vertrek nog kunt inchecken, dus we verwachtten geen problemen. Toen we bij de gate aankwamen zaten daar veel mensen te wachten, en wij gingen erbij zitten. Na een tijdje begon de vertrektijd van het vliegtuig dichterbij te komen en ben ik bij de balie gaan informeren wanneer de boarding zou plaats vinden. Toen kreeg ik te horen dat het vliegtuig al in de lucht was. Het bleek dat de mensen zaten te wachten voor het volgende vliegtuig. Ons vliegtuig was eerder vertrokken en bovendien stond het niet aan de sleuf maar waren de passagiers met een bus naar het vliegtuig vervoerd. Op zich waren we op tijd bij de balie geweest als we direct doorgelopen waren. Ik had ook geen aankondigingen gehoord. Cary had nog gehoord dat passagiers voor onze vlucht (in eerste instantie naar Frankfurt) naar gate B22 moesten maar ze dacht: `Daar zijn we al’. De PA in dat gedeelte was kennelijk erg slecht. De dame van de balie zei dat we maar naar de transfer-balie moesten gaan.

We hebben nog nooit eerder een vlucht gemist dus dit was wel een panieksituatie. We hadden onze vlucht geboekt via vliegwinkel.nl en het eerste stuk ging via KLM naar Frankfurt. Daar hadden we 4 uur overstaptijd en de rest van de vlucht zou met TAM zijn, een Braziliaanse maatschappij.

Bij de transferbalie (KLM) zei de dame dat de volgende vlucht (van KLM) volgeboekt was en dat die toch te laat zou aankomen voor onze aansluitende vlucht. Omdat we niet bij KLM geboekt hadden kon ze niks voor ons doen. Ze zei dat onze bagage niet meegegaan was en ze zou de koffers terug laten komen. Ze raadde ons aan om naar huis te gaan en de volgende dag contact op te nemen met ons reisbureau om te zien wat ze voor ons konden doen. Ik zag onze reis al in duigen vallen: opnieuw een ticket betalen en dan natuurlijk duurder, hotel geboekt dat betaald moet worden etc. De noodkreet `Heer help ons’ kwam dan ook direct uit mijn binnenste.

We zijn dus maar naar de bagagebanden gegaan om op onze koffers te wachten. Terwijl we zaten te wachten heb ik naar Vliegwinkel gebeld, en aan de dame die we aan de lijn kregen gevraagd wat we konden doen. Ik had ook de dagen ervoor op de twitter van KLM gelezen dat in verband met de problemen met de aswolk tot en met die dag alle vluchten gratis geannuleerd of omgeboekt konden worden. Ik heb dat aan die dame verteld, omdat we een ticket hadden dat normaliter niet zomaar gewijzigd kan worden. Ze ging direct op zoek naar een mogelijkheid. Na een tijdje belde ze op dat ze een vlucht van Lufthansa had gevonden waar nog plaats was en die over een uur zou vertrekken. We moesten dan wel direct naar de incheckbalie en tijdens het lopen ernaar toe zou ze ons de gegevens vertellen. Dit was werkelijk een superactie van vliegwinkel.nl. Intussen ook nog met de kinderen gebeld om de situatie uit te leggen.

Onze koffers waren echter nog niet teruggekomen. Bij de bagageband was een KLM-kantoortje maar daar stond een lange rij. Er ging echter net een dame weg en aan haar heb ik gevraagd hoe het met onze bagage moest. Zij zei dat onze bagage al onderweg naar de eindbestemming zou zijn. We zijn daarom zo snel mogelijk terug door de douane gegaan naar de incheckbalie van de Lufthansa. Daar kregen we nieuwe boardingpasses en daarmee konden we weer door de douane naar de nieuwe gate (waar ze wel een duidelijk omroepinstallatie hadden). Omdat de laatste KLM-dame gezegd had dat de bagage onderweg was hebben we geen poging gedaan om de bagage van KLM naar Lufthansa te laten gaan. Achteraf was dit wel wat we hadden moeten doen.

We kwamen op tijd in Frankfurt aan maar hadden niet genoeg tijd meer om daar iets te gaan eten. Omdat intussen toch de twijfel begon te rijzen over onze koffers hebben we geprobeerd bij de balie van TAM te informeren of zij konden zien of onze koffers echt in Frankfurt aangekomen waren. Helaas waren ze in het computersysteem niet te vinden. Ons werd aangeraden om in Buenos Aires nog eens te informeren.

De rest van de reis was zonder problemen. Na een tussenstop in Sao Paolo kwamen we op tijd in Buenos Aires aan, maar zonder koffers. Gelukkig hadden we allebei twee paar ondergoed in onze handbagage, want je weet maar nooit. En in het vliegtuig hadden we tandenborstels en sokken (!) gekregen. In BA konden ze in de computer één van onze koffers vinden: die was op Schiphol, maar de andere twee waren niet te vinden. OK, formulier ingevuld met ons telefoonnummer en het adres van ons hotel en toen proberen om naar dat hotel te komen. Eerst nog even geld wisselen en informeren hoe je het beste naar de stad komt. Er staan massa’s al dan niet dubieuze taxichauffeurs te wachten maar dat wordt afgeraden. Er bleek ook een bus te staan met een hokje erbij waar kaartjes verkocht worden. We vonden de kaartjes niet erg goedkoop maar de bus zou bijna direct vertrekken. Bij de kaartjesverkoop wilden ze wel weten welk hotel we hadden. Bij het eindpunt van de bus moesten we proberen erachter te komen hoe we dan naar ons hotel konden komen. Daar kregen we niet direct een antwoord op maar er werd ons verteld dat we rustig moesten wachten. Na een tijdje kwam er een soort taxi en die bracht ons en nog een passagier direct naar ons hotel. Het bleek dat dit in de prijs van het buskaartje inbegrepen was. De prijs was toen ineens een stuk redelijker.

En toen zaten we ineens in een hotel in Buenos Aires. Een mooi hotel vlak bij het centrum. Maar wel zonder koffers. Maar met ondergoed, dus na bijna een etmaal onderweg geweest te zijn hadden we wel behoefte aan een lekkere douche.

Lees verder over Buenos Aires in de volgende aflevering.