Bankpasje ingeslikt

Afgelopen zondag zaten we even in een schrikaanjagende situatie. Mijn bankpasje verdween in een geldautomaat. We waren ’s ochtends in de kerk waar we naar toe gaan, Iglesia La Palabra de Fe. Sinds een paar weken is er de mogelijkheid om na de dienst warm te eten. Dit wordt dan door een groep mensen klaargemaakt en de prijs is vergelijkbaar met een niet te duur restaurant. De opbrengst is voor de kerk (bouw van ruimtes) of voor de bijbehorende bijbelschool. Bovendien is het een goede manier om contact met mensen te hebben. We wilden hier blijven eten, maar we hadden net genoeg geld ervoor en zouden dan geen geld meer hebben voor de bus terug naar huis. Lopend naar huis gaan stond ons niet aan; het is meer dan een uur lopen waarvan een behoorlijk stuk omhoog, en dat bij een temperatuur van ongeveer dertig graden. We wisten ook geen geldautomaat in de buurt. Maar de man die de kaartjes verkocht vertelde ons dat er een paar blokken verderop een geldautomaat (cajero automatico) was bij de supermarkt IC Norte. Hij zei twee blokken maar dat bleken er uiteindelijk toch 4 of 5 te zijn.

Bij de supermarkt bleken er zelfs twee automaten te zijn waarvan er één bezet was. Ik haalde het geld uit de andere automaat. Op het laatst moet je dan aangeven of je nog een transactie wilt en zo nee, dan komt je pasje terug. Op dat moment vroeg Cary mij wat voor bankbiljetten ik gekregen had. Er zijn sommige automaten die briefjes van Bs. 200 geven wat erg onhandig is omdat die moeilijk te wisselen zijn. Ik had al een bedrag van Bs. 990 gepind om te zorgen dat er minstens één briefje van Bs. 100 bij zou zitten plus kleinere. Maar ik had verder niet opgelet wat voor biljetten erin zaten dus ik keek nog even in mijn portemonnee. Precies op dat moment kwam het pasje eruit en na een paar seconden verdween het er weer in, omdat ik het niet direct gepakt had. Meer dan 5 seconden had het waarschijnlijk niet geduurd. Ik probeerde nog een paar knoppen in te drukken maar tevergeefs.

Wat nu? We waren bijzonder boos omdat de machine zo snel het pasje terughaalde zonder zelfs maar een waarschuwing te geven. Op de automaat stond een gratis telefoonnummer om te bellen in dit soort gevallen. Een man nam op en ik vertelde wat er gebeurd was. Hij vroeg van welke bank het pasje was en ik zei hem dat het een buitenlandse bank was. ‘O dan wordt het pasje vernietigd en dan moet u uw eigen bank bellen om een nieuw pasje te bestellen.’ Ik was perplex. Het is nogal ingewikkeld om in het buitenland een nieuw pasje te krijgen. De bank stuurt het normaal naar je thuisadres en dat is bij ons in Utrecht. En post naar ons huis in Cochabamba is onzeker: waarschijnlijk wordt er geen post bezorgd. We zijn toen maar terug gegaan naar de kerk en vertelden aan de man van de tickets voor het eten het verhaal. Hij wilde ons direct helpen en belde ook hetzelfde telefoonnummer. Met hetzelfde antwoord tot gevolg. Het feit dat hij beter Spaans sprak dan wij hielp niet. Hij raadde ons aan om met de pastor van de kerk te praten.

We konden niet veel anders doen dan eerst maar gaan eten. Tijdens het eten kwamen we met de pastor en zijn vrouw in gesprek. Hij vertelde dat bij hem ook eens een pasje ingenomen was door een machine en dat hij naar een kantoor in het centrum was geweest om het weer terug te krijgen. Er kwam dus weer wat zonneschijn door de wolken, figuurlijk dan, want het weer is in deze tijd altijd zonnig in Cochabamba. Hij vroeg ook van welke bank de geldautomaat was en toen hij hoorde dat het de Banco Economico was, kwam er weer een wolk terug want die deed niet mee in dat systeem. Hij vertelde ook dat hij problemen had gehad met de klantenservice van deze bank. Maar er was een kantoor van deze bank op de Avenida America, niet zo ver van ons vandaan, en hij raadde ons aan om de volgende dag direct om 9.00 uur hier naar toe te gaan. Dat kantoor had ik wel eens gezien omdat er een pizzeria naast is waar we wel eens hebben gegeten.

Die dag was er verder niets aan te doen. Maar het zat natuurlijk niet lekker en die nacht sliep ik ook niet erg goed. De volgende dag ben ik direct naar de bank gegaan om mijn beklag te doen. Ik vond dat de bank niet het recht had om mijn pasje te ‘stelen’ en ik nam mij voor om me niet met een kluitje in het riet te laten sturen. Desnoods wilde ik de directeur spreken als de bankbediende niet zou meewerken. Of ik zou blijven zitten tot ik geholpen werd. Ik moest wel een tijd wachten omdat er nog wat mensen voor me waren en het bleek dat de dame die de klanten hielp ‘Jefe de Agencia‘ was, dus waarschijnlijk de hoogste persoon binnen dat kantoor. Weg directeur dus, maar ik bedacht dat ik dan wel naar de hogere functionaris op het hoofdkantoor kon vragen. Ook vond ik de betreffende dame er ook niet erg vriendelijk uitzien.

Na een half uur was ik aan de beurt. Ik legde uit wat er gebeurd was en zij nam direct de telefoon om het hoofdkantoor te bellen. Ze vroeg wanneer het gebeurd was en ze vertelde toen na afloop van het telefoongesprek dat de machine de volgende ochtend leeggemaakt zou worden en dat ik dan na 12.00 op het hoofdkantoor mijn pasje op zou kunnen halen waarbij ik mijn paspoort moest meenemen. Gelukkig staat mijn naam op het pasje anders was het moeilijker geweest. Dat was ineens een opluchting. Het ging veel gemakkelijk dan ik gedacht had. Gelukkig ging ik weer naar huis.

De volgende dag kwam ik op het hoofdkantoor. Ik kon direct geholpen worden. De man die hiervoor zorgde zat direct bij de ingang van de bank. Hij vroeg me wannneer het pasje ingenomen was en ik vertelde dat het zondag was. Zijn reactie was dat ik dan de volgende dag terug moest komen. Daar wilde ik geen genoegen mee nemen en ik vertelde hem dat ik op het kantoor op de Avenida America geweest was en dat ze me daar verteld hadden dat ik vandaag het pasje kon ophalen. ‘Wanneer was dat dan geweest? Vanochtend?’  ‘Nee, gisteren.’ Toen ging hij toch maar even kijken. In een bureaula had hij een bosje pasjes liggen en daar zat het gewoon bij. Kennelijk was dat gewoon een standaard afscheping geweest. Mañana! Daarna was het simpel. Hij maakte een kopie van mijn paspoort en het pasje, ik moest een paar handtekeningen zetten en dat was het. Eind goed, al goed.